chubbyzz-mint
3 ,,* ขอบคุณจิงๆ
ถ้าไม่มีเรื่องที่แบบอัดอั้น ไม่รู้จาระบายก่าไค
หรือไม่ก้อ ระบายไปแร้ว แต่แบบ อยากอยู่อีก ก้อนะ .... ได'รี่น้อยๆ
นี่แหละ รับปายย ... เห้อ !!!
เปิดเทอมมาก้อจะเดือนละ
มีทั้งดี และไม่ดีปะปนกันไป นี่แหละชีวิต !!!
มีอ่ารายมาให้เรียนรู้มากมาย ชีวิตจะได้ไม่จำเจ แต่มากไปก้อ ...
เปิดเทอมมาก้อ เรียน เรียน เรียน
แล้วก้องาน การบ้านแบบท่วมหัว จาเยอะไปไหนว๊า !!!
มากมายจิงๆ *
เมื่อ 22 - 24 ที่ม.มีงาน
ศิลปากรวัฒนานุสรณ์ สถิตสถาพร สถาบัน ชื่อเวอร์อยู่ ^^
มานก้อคล้ายๆงานวันวิชากรทั่วๆไป ( หรือเป่า )
แร้วก้อ ที่สนามจันทร์มีงาน ครบรอบ 100 ปี แร้วก้อที่องค์พระก้อมีงาน
ชั้นเรยไม่กลับบ้านเรย อยู่เท่วตลอดงาน ><"
นานทีๆ จาได้เท่ว กลับบ้านไปก้อนะ เปนลูกไก่ในกำมือแม่ก่าพ่อ
เมื่อไหร่เราจาโตในสายตาพ่อก่าแม่สักทีเน๊าะส์
เมื่อ 24 ไปงานในสนามจันทร์มา พระเทพฯเสด็จมาเปิดงาน
แต่ไม่ได้ไปรับเสด็จ แบบว่า หลับอยู่ - -" ควรไม๊นั่นอ่ะ
เหอ อยู่ใกล้ๆแค่เอื้อม ก้อไม่เอื้อมเน๊าะส์ แต่ก้อไปทันส่งเสด็จละว๊า !!!
โหะๆๆๆๆ สวยงามมากเรยอ่า ได้ดูเชิดมังกร (เขาเรียกมังกร แต่เราเรียกสิงโต )
ที่ยาว 80 เมตร ด้วย สวยมากๆ
แร้วก้อเดินรอบๆงานๆๆๆๆ แต่แบบไม่รอบหวะ เขาจะปิดแร้วอ่ะ
ก้อเรยต้องออกมาก่อน แร้วเด๋ววันนี้ หกโมงเยน ไปใหม่ ^^
ไปถ่ายรูป ชอบ !!! ฮ่าๆ
เดิม เดิม *
เรื่องเดิม*
คงจะจิงมั้งที่เขาว่ากันว่าเพื่อนมหา'ลัยคบผ่านๆก้อพอ
ม่ายรู้สิ บางที เขาก้อดี จนน่าไจหาย พอไม่พอใจไรมา โกรธไรมา ก้อลงที่เมท เพื่อนในกุ่ม
ไม่เข้าไจเหมือนกันว่า โตแร้ว อย่างที่เขาพูดเองนั้น มานเปนอย่างไง
โตแร้ว แต่วุฒิภาวะทางอารมณ์เปนแบบนี้ ยังเรียกว่าโต อยู่อีกหรือเป่า
เรา เปนคนที่เฉย ตอนแรก ก้อไม่คิดราย เคยเจอตอนปี 1 แร้วแบบ เพื่อนแบบนี้ ไม่ไหวนะ เราก่าเพื่อนอีกคนก้อปลีกตัวออกมา
พอจาจบเทอม เขาก้อมาขอโทด เราก้อ ... ไม่ได้โกดไคนานมากมาย
แต่แบบ จำ อ่ะ แต่คั้งนั้น เราก้อคิดแค่ว่า เออเน๊อะ น่าจะให้โอกาสเขาหน่อย เขาอาจจะเปี่ยนไปแร้วก้อได้
แต่ ... ต่อๆมา มันไม่ไช่เรยย เขากลับไปเปนเหมือนเดิม และยิ่งกว่าเดิม เราก้อเข้าไจนะว่า
ครอบครัว สิ่งแวดล้อม สังคม ต่างๆ ที่เขาและเราโตมาไม่เหมือนกัน
คนทุกคนมีความแตกต่างระหว่างบุคคลอยู่แร้ว แต่เข้าไจไม๊หล่ะ ว่า เมื่อสังคมเปี่ยน
คนเปี่ยน ทำไมไม่ปรับตัวบ้าง ให้เพื่อนปรับตัวเข้าหาตลอด เพื่อนนะคร๊ะเพื่อน ไม่ไช่บุพการีของคุณ
ที่จะคอยปรับตัว ตามไจคุณตลอด แร้วเพื่อนไม่ไช่ส้วม ที่พอเปนราย โกดไรมา ก้อมาลง
หลายเรื่องที่เราได้มาจากเทอ และหลายเรื่องที่เทอมาลงก่าเราแระเพื่อนเมทอีกคน
มันคงเปนประสบการณ์ชีวิตของเรามากเรยเน๊อะส์ มานทำให้ชีวิตมีสีสรร
แต่แบบ ... ไม่ไช่อ่ะ มันจะเปนโรคประสาทเอาหรือเป่า
ไม่รู้ว่าวันนี้เทอจะมาแบบไหน แร้วพวกเราต้องทำตัวแบบใด เหอะ !!!!
เราเปนคนไม่พูด แต่ถ้าเทออยากให้เราพูด เราจะทำ
แร้วเทอจะรู้ว่าไอ้คนที่ไม่พูดนี่แหละ มานจะทำให้เทอได้รู้สักทีว่าตัวเทอเปนเยี่ยงไร
น่าสงสารแม่เทอจิงๆ คงไม่รู้เรยเน๊าะส์ ว่าลูกสาวไม่มีไคเขาต้องการ ....
หลายคั้ง ต่อหลายคั้ง ที่เราพูดเตือนเพื่อนอีกคน เทอก้อมักคอยผสมโรงไปด้วย
แต่ก่อนที่เทอจะผสมไปนั้น ย้อนกลับไปดูตัวเองหรือยัง
เทอได้ทำแบบเพื่อนคนนั้นหรือเป่า เทอเปนแบบเพื่อนคนนั้นไม๊
ก่อนที่จะไปเตือนเขา ว่าเขา ย้อนดูตัวเองสักนิด
เราและเพื่อนอีกหลายคน พูดได้ เพราะเราไม่ได้เปนแบบนั้น
พวกเราเบื่อก่าการกระทำเทอแร้ว ว่าคนนู้นคนนี้ แต่เทอก้อเปนแบบที่เทอว่าเขา
สัญญา ทุกสัญญาที่เทอให้ไว้ เทอทำไม่ได้สักอัน
คำพูด ของเทอ เชื่อไม่ได้สักคำพูด !!!
พวกเราไม่ต้องการแร้วสัญญา พวกเราต้องการการกระทำมากกว่า อย่างที่เพื่อนคนนึงได้พูดกับเทอ
เพื่อนสนิทของเทอเอง เทอยังทำให้เขาเสียไจได้
เทอจะรู้ไม๊นะ ว่าเทอนั้นทำให้เพื่อนสนิทเทอที่สุดได้เสียความรู้สึกดีๆที่เขามีให้เทอไปแร้ว
และไม่สามารถเรียกคืนกลับมาได้แร้ว
สำหรับเราความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้เทอมันหายไปนานแร้ว นานมากแร้วว ...
หลายคั้ง ที่พวกเราต้องรอ รอ และรอ เทอทุกครั้ง เทอไม่เคยเปนฝ่ายรอพวกเราบ้างเรย
แต่ถ้าเปนแฟนเทอ เทอจะต้องไปรอเค้าทุกคั้ง
เวลาไปเรียน เทอต้องอาศัยรถเพื่อนไป แต่ทำไมเทอไม่รีบ เปนคนอาศัย ทำไมต้องให้เจ้าของรถรอ
แต่ถ้า เปนฝ่ายรอบ้างละ ลองคิดดิ๊ ว่าเทอจะมีปฏิกิริยาแบบใด ไม่ต้องบอกเราก้อพอรู้
ทุกคั้ง ... ที่เทอโกดเพื่อน ทั้งๆที่เทอเปนคนผิด เทอจะไม่เข้ามาคุยก่าเพื่อนก่อน
เทอจะต้องให้เพื่อนเข้าไปคุยก่าเทอก่อน ทุกคั้ง !!!
แร้วมันไช่ไม๊ มันควรจะเปนแบบนั้นหรือเป่า เมื่อก่อนเพื่อนอาจจะทำแบบนั้น
แต่ตอนนี้ เด๋วนี้ และต่อไป มันคงไม่ไช่ !!!
เพื่อนไม่ได้ต้องการคำว่า ขอโทด เพราะคำๆนี้ของเทอมันไม่มีค่าสักนิด
น้ำเสียง น้ำตา ที่เทออาจจะใช้กับคนอื่นได้
แต่สำหรับเรา มันคือละครน้ำเน่าดีดี นั้นเอง
วันนั้นที่เทอไม่อยู่แร้วเรื่องของเทอมันแดงขึ้นมา มันหลายเรื่องหลายเรื่องมาก
พวกเราคุยๆกัน แร้วสรุปอยู่เรื่องนึงว่า ...
เทอไม่อยากให้เพื่อนได้ดีก่า ทำไม ? เพื่อนได้ดีกว่าเราควรที่จะส่งเสริมไม่ไช่หรอ
หรือเทอกัว เทอกัวน้อยหน้าเพื่อน ? สำหรับเราเราไม่เคยโดนเรื่องนี้
หรือว่าเคยย อ่อ คงเคยยแหละ ตอนสอบเทอมที่แร้ว
เราไม่เคยอ่านหนังสือในห้องเรย ถ้าเราอ่านในห้องเราคงไม่ได้อ่านแน่ๆ
เทอจะคอยถามเราว่า อ่านตรงไหน จำตรงไหน อ่านหน้าไหน บลา บลา ทำไมต้องถาม
เราก้อไม่รู้ว่าอาจานเขาจะออกอะไร ต่างคนก้อต่างเกร็งไปดิ่ว่าอาจานจะออกตรงไหน
พอเทอทำข้อสอบได้ ก้อพูดๆๆๆๆใหญ่เรย แต่พอทำไม่ได้หน้ายังกะตูด
พาลไม่คุยก่าคนอื่นๆไปเรื่อย ทำรายงานเดี่ยวก้อเหมือนกัน
ทำยังไง เอาหัวข้อไรบ้าง ใช้ตัวอักษรเท่าไหร่ ควรถามไม๊ ?
ตัดสินใจเองไม่เปนหรือไง
ต้องคอยมีคนชักนำตลอด ต้องคอยจูง หรือว่า จะต้องให้สนสะพายเรยหรือเป่า
จิงอยู่ที่เขาให้ดูคนที่ดี คนที่เก่ง คนที่พร้อม
แร้วเอามาปฏิบัติ แต่เทอ ไม่ไช่แบบนั้น ...
เทอจะคอยถามเกรดเพื่อน ถ้าเพื่อนได้ดีกว่าเทอก้อจะแบบพูดไม่เลิกอะ ว่าทำไมได้ดีกว่า
แต่ถ้าเทอได้ดีกว่าคนอื่น เทอก้อจะไม่พูดอะราย
เอาเหอะ หวะ *
สมองคนอ่ะ มีเท่ากันทุกคนแหละ แต่อยู่ที่ว่าจะใช้เท่ากันหรือเป่า
และเทอจะไม่สามารถเปนแบบนั้นได้ ถ้าเทอยังเปนแบบนี้อยู่ (งงม๊ะ)
เราคงต้องขอบคุณเทอเน๊าะส์ ที่ทำให้เราได้เรียนรู้ พฤติกรรม ของคนนึง
เปนประสบการณ์ที่ดีเรยก้อว่าได้
พอละ * ยาวไป
เราก้อม่ายช่ายคนดีอ่ารายมากมายหรอก
แต่เมื่อเราอยู่กับคนอื่น วุฒิภาวะทางอารมณ์ และด้านต่างๆ
เราปรับได้ ....
